Oehoe op de achterbank

Elk jaar volg ik een aantal oehoenesten met camera’s. Dit geeft een beeld van de paarbinding, het voedsel en het gedrag.
Vaak gaat het goed, maar soms ook niet. De grote vraag is altijd of je moet ingrijpen of niet.
Zo ook bij dit nest. In het begin leek het allemaal goed te gaan.
De drie jongen groeiden als kool en er leek geen vuiltje aan de lucht.
Totdat het me opviel dat één jong wat achterbleef in zijn groei.
Op de beelden werd duidelijk waarom: het dier sleepte met zijn rechtervleugel over de grond.
Op zich houdt hij zijn vleugel goed langs het lijf, maar er schijnt iets mis te zijn met het polsgewricht. Hierdoor kan hij niet vliegen.

Het is nu de tijd dat jonge oehoes achter hun ouders aanvliegen voor voedsel.
Ook de beide zussen van dit gehavende jong kunnen al vliegen.
Op de beelden werd duidelijk dat hij steeds minder eten kreeg; de laatste twee dagen foerageerde hij op een uitgehold egelvelletje.
Gisteren heb ik het jong opgezocht. Het kostte me twee uur om hem te vinden.
Uiteraard zat hij open en bloot tegen de groevewand waar ik al tig keer langs was gelopen.

De jonge oehoe ging in een bigshopper van de Jumbo en we reden richting Friesland.
Ik had van tevoren al contact gehad met De Fûgelhelling en de jonge oehoe was welkom.
enmaal binnen knikte een medewerkster naar de Jumbo-tas. "Zit ie daarin?", vroeg ze met enig ongeloof.
Vanuit Duitsland was het zo’n twee uur rijden met een oehoe op de achterbank.
Toch maar de radio iets minder hard; ze hebben immers een zeer goed en gevoelig gehoor.
Af en toe moest ie zich even laten horen en bewoog de bigshopper net zolang totdat ie met zijn kop erbuiten zat.
Dit was geheid de eerste keer dat hij de binnenkant van een auto zag.

Onderweg had ik alle tijd om na te denken of ik er goed aan deed dit jong naar de opvang te brengen.
Maar ik moest iets doen. Ik kon niet toekijken hoe hij langzaam verhongerde.
Daarbij komt dat ik, na jaren van oehoetje pesten (wegen, meten en ringen), wel iets terug mocht doen.
Het jong is goed opgevangen in De Fûgelhelling. Meteen werd hij onderzocht en behandeld.
Maandag worden er foto’s gemaakt en een plan bedacht. 

 

Zodra hij sterk is en kan vliegen, laat ik hem graag weer vrij bij zijn zussen.
Dan kunnen zij zelf zien wat een bikkel hij is.

Wordt vervolgd.

 

Foto en tekst Hans Hasper