Getekende oehoe-jongen

Teken zuigen bloed bij dieren. Dit hebben ze nodig voor hun ontwikkeling en voortplanting.
Om een gastheer te vinden, kruipen teken op struiken en grassen.
Ze reageren op de CO2 die een voorbijlopende gastheer uitademt, en op de lichaamsgeur en -warmte van het dier.
Vervolgens proberen ze zich aan de gastheer vast te klampen.

Jonge oehoes hebben doorgaans weinig last van teken.
Bij een grondbroedsel kiest het vrouwtje vaak een open plek met weinig begroeiing.
Ze houdt van goed zicht tijdens het broeden en met haar spanwijdte van 1,70 meter heeft ze veel ruimte nodig om af en aan te vliegen.
Het nest van dit Drentse paar was echter een oud roofvogelnest in een vochtig bos. De bosbodem was hier dichtbegroeid met vooral varens.

Jonge oehoes die worden geboren op een oud roofvogelnest, belanden vroeg of laat op de grond.
Zo ook de drie jongen van dit nest. Door de dichte ondergroei was het nog een heel karwei om de jongen te vinden.
Eén jong vonden we dood; de oorzaak hiervan is onbekend. De overige twee jongen waren gezond en goed op gewicht, maar zaten onder de teken.
Vooral rond de ogen en bij de snavelbasis zaten tientallen nimfen (zie foto’s).

Nimfen vormen het tweede levensstadium van de teek (na het larvenstadium) en hebben acht pootjes.
Ze zijn bijzonder klein, waardoor je ze gemakkelijk over het hoofd ziet.
Hoewel de jonge oehoes gezond leken, kan een grote hoeveelheid teken wel degelijk bloedarmoede veroorzaken.

Te zien aan de prooiresten (onder andere van een buizerd) werden de jongen ’s avonds gevoerd op een meer open plek zonder varens.
Ze konden al een beetje fladderen. Over een paar weken kunnen ze vliegen en zijn ze verlost van de bosbodem en de teken.

Ik heb ook een aantal foto’s bijgevoegd van teekloze oehoe-jongen. Het verschil mag duidelijk zijn.

Foto's en tekst Hans Hasper